ஆண்டுத் தேர்வுகள் முடிந்து, ஏப்ரல் மாதம் விடைபெற்று, மே மாத கோடை விடுமுறை தொடங்குகிறது என்றாலே, எங்கள் வீட்டில் ஒருவிதமான உற்சாகம் தொற்றிக்கொள்ளும். அந்த மாதத்தின் மிக முக்கியமான, நான் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த நிகழ்வு: மதுரைக்கு, எங்கள் அம்மாச்சி வீட்டுக்குப் பயணம்!
அம்மாவுடனும் தம்பியுடனும் சேர்ந்து நான் மேற்கொள்ளும் அந்தப் பயணம், இன்றும் என் நினைவுகளில் பசுமையாக இருக்கிறது. அரசுப் பள்ளியில் தமிழ் வழியில் பயின்ற அந்த எளிய நாட்களில், மதுரை என்றாலே அது ஏதோ ஒரு மாயாஜால உலகம் போல எனக்குத் தோன்றும்.
விடியலில் தொடங்கிய பயணம்
பயண நாளன்று அதிகாலை 5 மணிக்கே எங்கள் வீடே பரபரப்பாகிவிடும். காளகத்திலிருந்து (Kaalagam) கிளம்பி, 5.15 மணி வாக்கில் ‘ஏ.கே.என்’ (AKN) பேருந்தைப் பிடித்து பேராவூரணி பேருந்து நிலையத்திற்குச் செல்வோம்.
அன்றைய காலக்கட்டத்தில், அரசுப் பேருந்துகளுக்குப் பகுதி ரீதியாகப் பெயரிடப்பட்டிருந்தது ஒரு தனி அழகு. எங்கள் தஞ்சை பகுதியில் உள்ளூர் டவுன் பேருந்துகள் மற்றும் கும்பகோணம், சிதம்பரம் போன்ற ஊர்களுக்குச் செல்லும் பேருந்துகள் சோழன் போக்குவரத்துக்கழக (Cholan Roadways Corporation - CRC) கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும். ஆனால், பேராவூரணியிலிருந்து மதுரைக்குச் செல்லும் அந்த நீண்ட தூரப் பேருந்து, மருதுபாண்டியர் போக்குவரத்துக்கழகத்திற்கு (Marudhu Pandiyar Transport Corporation) சொந்தமானது.
அந்தப் பேருந்து வரும்போதே, எனக்கும் என் தம்பிக்கும் இடையே நடக்கும் அந்தப் போராட்டம் சொல்லித் தீராது! பேருந்தில் பெரும்பாலும் 2+3 இருக்கை அமைப்புதான் இருக்கும். அந்த 3 இருக்கைகளை எப்படிக் கைப்பற்றுவது என்பதுதான் எங்கள் முக்கிய வேலையே. பேருந்து வருவதற்கு முன்பே, ஜன்னல் வழியாக உள்ளே கையை விட்டு, துண்டுகளை (Kerchiefs) அல்லது சிறிய பைகளை வீசி ‘சீட்’ பிடிக்கும் அந்த வித்தை ஒரு கலை! சில நேரங்களில், பேருந்து நின்றதும் பயணிகள் இறங்குவதற்கு முன்பே, நெருக்கடியிலும் அவர்களுக்குள் புகுந்து சீட்டுகளைப் பிடிப்பது ஒரு வேடிக்கையான போர்க்களம். அம்மா எங்களைச் சமாளித்து, அந்த இருக்கைகளில் அமரவைக்கும்போது ஏற்படும் ஒரு வெற்றி உணர்வே தனி!
திருப்பத்தூர் சுவையும், இட்லியின் மணமும்
பயணத்தின் நடுவே, காலை 8 மணி வாக்கில் அம்மா கட்டிக்கொடுத்த இட்லிப் பொட்டலத்தை அவிழ்த்து உண்பது ஒரு சடங்கு. திருப்பத்தூர் பேருந்து நிலையத்திற்குப் பேருந்து நுழையும்போதே, அந்தச் சிறு வியாபாரிகளின் கூவல் காதில் விழும். ஈச்சை மரத்தின் இலைகளால் செய்யப்பட்ட தட்டுகளில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த மொறுமொறுப்பான முறுக்கும், இனிப்பான அதிரசமும்… அதன் மணம் இன்றும் என் நாக்கில் சுவைக்கின்றன.
மதுரை மாநகரின் பரபரப்பு
காலை 10.30 மணியளவில் மதுரையை அடைவோம். அன்றைய மதுரை அண்ணா பேருந்து நிலையம் (மாட்டுத்தாவணி வருவதற்கு முன்பு) மக்கள் கூட்டத்தாலும், பாண்டியன் போக்குவரத்துக்கழக (Pandian Transport Corporation) பேருந்துகளின் இரைச்சலாலும் எப்போதும் பரபரப்பாகவே இருக்கும். அந்த நீல நிறப் பேருந்துகள் மதுரையின் அடையாளமாகத் தெரிந்த காலம் அது. மதுரை நகரத்திற்குள் எங்கும் செல்வதற்கு ராணி மங்கம்மாள் போக்குவரத்துக்கழக (Rani Mangammal Transport Corporation) பேருந்துகள் ஒரு முக்கிய அங்கமாக இருந்தன. அங்கிருந்து பெரியார் பேருந்து நிலையத்திற்குச் சென்று, தத்தனேரிக்குச் செல்வோம். அங்கே எங்களுக்காகக் கதவைத் திறந்து காத்திருக்கும் எங்கள் அம்மாச்சியின் அன்பும், அவர் கைமணம் கலந்த உணவும் பயணத்தின் களைப்பைப் போக்கிவிடும்.
15 நாட்கள் — ஆனந்தத் தேடல் (1993 - 1999)
அடுத்த 15 முதல் 20 நாட்கள்… அது ஒரு சொர்க்கம்!
அம்மாச்சியின் மடியும், அன்பும்: ஊர் சுற்றினாலும், அந்த 20 நாட்கள் அம்மாவின் கண்டிப்பில் இருந்து விடுதலையாகி அம்மாச்சியின் அரவணைப்பில் இருப்போம்.
உறவுகளின் சங்கமம்: சின்ன சித்தி வீட்டில் ஒரு நாள் தங்குவது, மாமாவைச் சந்திப்பது என உறவுகளோடு கழிக்கும் அந்த நாட்கள் மனதிற்கு இதம் தரும்.
திரையரங்கு அனுபவம்: வில்லாங்குடி பாண்டியன் திரையரங்கில் படம் பார்ப்பது எங்கள் வழக்கமான கொண்டாட்டம். 90-களில் அந்த மணல் தரையில் அமர்ந்து படம் பார்த்த நினைவுகள் இன்றும் பசுமையாக உள்ளன.
மதுரையின் கொண்டாட்டங்கள்: திலகர் திடலில் பொருட்காட்சி, அங்கே இருந்த அந்த பிரம்மாண்டமான ராட்சச ராட்டினங்கள் (Giant Wheels) — அதில் ஏறும்போதெல்லாம் ஏற்படும் ஒருவிதப் பயமும் சிலிர்ப்பும் இன்றும் நினைவிருக்கிறது. முதல்முறை சுவைத்த அந்த காரமான மிளகாய் பஜ்ஜி, பெரிய டெல்லி அப்பளம் என மதுரை நகரம் எங்களுக்குப் புதுப்பரிமாணங்களைக் காட்டியது.
அழகும் அமைதியும்: திருமலை நாயக்கர் மஹாலுக்குச் சென்று, அங்கு மாலை நேரங்களில் நடைபெறும் அந்த ஒளியும் ஒலியும் (Lighting Show) காட்சியை ரசிப்பதே தனி அழகு. அது தவிர, கூடல்நகர் ரயில்வே ரோடு பகுதியில் நடைப்பயணம் செல்வதும், தண்டவாளங்களில் ரயில்கள் கடந்து செல்வதைப் பார்ப்பதும் அன்றைய நாட்களின் மிக அமைதியான அனுபவங்கள்.
மீனாட்சி அம்மன் கோவில் வீதிகளும், சுண்டல் வாசனையும்
மதுரை என்றாலே மீனாட்சி அம்மன் கோவிலைச் சுற்றியுள்ள சித்திரை வீதிகள் தான் உயிரோட்டம். கோவில் வீதிகளைச் சுற்றி வரும்போது, ஸ்டீல் வாளிகளில் வைத்து விற்கப்படும் அந்த மணமணக்கும் மசாலா சுண்டலும், சூடான போலியும்… அந்த சுவை ஒரு தனி வரப்பிரசாதம். அதேபோல், வெங்கல கடைத்தெரு (Vengala Kadaitheru) பகுதிக்குச் செல்வதே ஒரு தனிப் பயணம். அம்மா, அம்மாச்சி மற்றும் சின்ன சித்தி மூவரும் அந்தப் பழமையான சந்தையில் துணிகள், பாத்திரங்கள் மற்றும் அலங்காரப் பொருட்களைத் தேடி அலையும்போது, நான் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்வேன்.
இன்று சமூக வலைதளங்களின் இரைச்சலில், உண்மையான தொடர்புகளை நாம் தொலைத்துவிட்டு நிற்கிறோம். ஆனால், அம்மாச்சியின் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து, உறவுகளோடு கழித்த அந்த நாட்களின் அமைதி வேறெதிலும் இல்லை. 1993 முதல் 1999 வரை நாங்கள் கொண்டாடிய அந்த மதுரை, வெறும் ஊர் அல்ல… என் குழந்தைக்காலத்தின் அழகான ஏடு!