1988-ஆம் வருஷம்… எல்கேஜி, யுகேஜி-னா என்னன்னே தெரியாத ஒரு காலம். என் தந்தை வேலை பார்த்த கொன்றைக்காடு பள்ளியில் தான் என்னோட முதல் வகுப்பைத் தொடங்கினேன். ஆனா எனக்கு வகுப்பறையை விட, ஸ்டாப் ரூம்ல (Staff Room) பெரிய மரப்பெட்டி மேல உட்கார்ந்துக்கிட்டு என் அப்பா வேலை பார்க்கிறதைப் பார்த்துட்டு இருக்குறது தான் ரொம்பப் பிடிக்கும்.
“இப்படியே அப்பா பின்னாடியே சுத்திக்கிட்டு இருந்தா படிப்பு என்னாகுறது?“ங்கிற தந்தையின் கவலை, என்னை அடுத்த வருஷமே எங்க ஊர் மாரியம்மன் கோவில் பக்கத்துல இருந்த பெரிய பள்ளிக்கு மாத்துச்சு. அங்க ஆரம்பிச்சது தான் அந்த மறக்க முடியாத நண்பர்கள் பயணம்!
🤝 டீம் ஒர்க்-னா என்னன்னு தெரியாத வயசுல ஒரு ‘குச்சி டீம்’!
எங்க ஏரியாவிலிருந்து பிரபு உட்பட 5-6 நண்பர்கள் ஒண்ணா தான் கிளம்புவோம். எங்ககிட்ட இப்போ இருக்குற மாதிரி நவீனப் பைகள் கிடையாது; பிளாஸ்டிக் நரம்புகளால பின்னப்பட்ட வயர் கூடைகள் தான் புத்தகப் பைகள். மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கே வந்துடுவோம்ங்கிறதால ‘கேரியர்’ சுமை கிடையாது.
ஆனா அந்த வயர் கூடைகளைச் சுமக்க நாங்க ஒரு விசித்திரமான ‘டெக்னிக்’ வச்சிருந்தோம். ஒரு நீண்ட தடிமனான குச்சியை எடுத்துப்போம். அதுல எல்லாரோட வயர் கூடைகளையும் வரிசையா மாட்டிட்டு, ஒரு பக்கம் ஒருவனும், மறுபக்கம் ஒருவனும் பிடிச்சுப்போம். மத்தவங்க கைகளை வீசிக்கிட்டு ஜாலியா வருவோம். பாதி தூரம் வந்ததும், அடுத்த ரெண்டு பேர் முனைகளை மாத்திக்கணும்.
Rotational Basis - சுழற்சி முறை: இந்த வார்த்தை எல்லாம் அப்போ தெரியாது, ஆனா ஒருத்தருக்குச் சுமை தெரியாம எல்லாரும் பகிர்ந்துக்குற அந்த மனசு அப்பவே எங்ககிட்ட இருந்துச்சு!
🎢 சிரிப்பும் சிதறிய புத்தகங்களும்
சில நேரத்துல யாராவது ஒரு குறும்புக்கார நண்பன் குச்சி முனையைச் சட்டுனு நழுவ விடுவான். எல்லாப் பைகளும் பொலபொலன்னு ரோட்டுல விழும், புத்தகங்கள் சிதறும். அப்போ வர்ற அந்தச் சிரிப்பும், லூட்டியும் இப்போ நினைச்சாலும் ஒரு சந்தோஷத்தைத் தருது. பிரபு போன்ற நண்பர்கள் அந்தச் சின்ன வயசுல அடிச்ச லூட்டிக்கு அளவே இல்லை.
இன்னைக்கு கார்ப்பரேட் ஆபீஸ்களில் ‘டீம் ஒர்க்’ (Team Work) பத்தி கிளாஸ் எடுக்குறாங்க. ஆனா, 1988-ல அந்த கிராமத்துச் சாலையில ஒரு நீண்ட குச்சியில பைகளைச் சுமந்துக்கிட்டு போன நாங்க தான் உண்மையான ‘டீம் பிளேயர்ஸ்’!
#ChildhoodNostalgia #1980sVibe #VillageSchool #TeamWork #SchoolDays #FriendsForever #KalakamDays