நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தினசரி ஓட்டப்பந்தய Routine வாழ்க்கையிலிருந்து சட்டென்று ஒரு பிரேக் எடுத்துக்கொண்டு எங்காவது கிளம்ப வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்திருக்கிறது? இந்த வாரம் வேலை நிமித்தமாக கோயம்புத்தூரிலிருந்து தஞ்சாவூருக்கு ஒரு பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. வேலை ஒருபுறம் இருந்தாலும், அந்த ரயில் பயணம் கொடுத்த நிம்மதியும், அனுபவமும் தான் இந்த பதிவின் ஸ்பெஷல்!

அந்த நள்ளிரவு 12:30 குழப்பம் (A Classic Human Mistake!)

கோயம்புத்தூரிலிருந்து மினிலைட் எக்ஸ்பிரஸ் போல கிளம்பும் செம்மொழி எக்ஸ்பிரஸில் டிக்கெட் புக் செய்திருந்தேன். ரயில்வே நேர கணக்கீட்டில் பலரும் செய்யும் ஒரு பொதுவான தவறு இருக்கிறது. நள்ளிரவு 12 மணி தாண்டினாலே அது அடுத்த நாளின் தேதியாக மாறிவிடும். 12:30 AM ரயில் என்றால், முந்தைய நாள் இரவே நாம் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருக்க வேண்டும். ‘அடுத்த நாள் நைட்தானே ரயில்’ என்று நினைத்து பல பேர் ரயிலைத் தவறவிடுவதை பார்த்திருக்கிறோம். நல்லவேளையாக, நான் அலர்ட்டாக இருந்து சரியாக நள்ளிரவில் ஸ்டேஷனை அடைந்துவிட்டேன்.

தஞ்சாவூரில் வேலைகளை எல்லாம் முடித்துவிட்டு, மீண்டும் கோவைக்குத் திரும்ப மாலை 4:20 மணிக்குக் கிளம்பும் ரயிலில் டிக்கெட் புக் செய்திருந்தேன்.

பிளாட்பாரத்தின் கடைசிப் பெட்டியும், விதவிதமான மனிதர்களும்!

மயிலாடுதுறையிலிருந்து கும்பகோணம் வழியாக வரும் செம்மொழி எக்ஸ்பிரஸ் தஞ்சாவூர் வரும்போது, பிளாட்பாரத்தின் கடைசியில் வந்து நின்றது நான் புக் செய்திருந்த D1 கோச். ரயிலில் ஏறி, ஜன்னலோர ‘செகண்ட் சிட்டிங்’ (2S) சீட்டில் அமர்ந்தேன். புஷ்-பேக் சீட் எல்லாம் கிடையாது என்றாலும், அந்த ரயில் பயணத்தின் அதிர்வும், ஜன்னல் வழியே வந்த குளிர்ச்சியான காற்றும் சேர்ந்தே கண்ணை சுழற்றிக்கொண்டு நல்ல தூக்கத்தை வரவழைத்தது.

தூக்கம் கலைந்து சுற்றிலும் பார்த்தபோதுதான் அந்த பெட்டியே ஒரு மினி உலகமாக எனக்குத் தெரிந்தது.

வேலை முடிந்து ஊர் திரும்பும் அவசரத்தில் இருக்கும் நடுத்தர வயதுக்காரர்கள், எதைப்பற்றியும் கவலையின்றி மொபைலில் சத்தமாக கேம் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் இளைஞர்கள், ஜன்னல் சீட்டிற்காக அடம் பிடிக்கும் குழந்தைகள், அவர்களுக்குப் பின்னால் பாசத்தோடு சோறு ஊட்டும் அம்மாக்கள் என விதவிதமான மனிதர்கள்!

ஆங்காங்கே பயணிகள் தங்களுக்குள் அரசியல், சினிமா எனப் பேசிக்கொள்ளும் சத்தங்கள், மாலை நேரத்திலும் டீ, காபி, ஸ்நாக்ஸ் விற்றுக்கொண்டு வரும் வியாபாரிகளின் குரல்கள்… மொபைலைப் பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துப் போன கண்களுக்கு, இந்த மனிதர்களை வேடிக்கை பார்ப்பதே ஒரு ஆகச்சிறந்த டைம்பாஸாக அமைந்தது!

மிஸ்ஸான ₹10 வெங்காயச் சமோசா!

பயணம் திருச்சியைத் தாண்டி கரூரை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அப்போதுதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்தது. தூக்கம் கலைந்து பார்த்தபோது, சூடான, மொறுமொறுப்பான வெங்காயச் சமோசாக்கள் விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். அதன் வாசனை ஆளையே தூக்கியது.

“அடுத்த ஸ்டேஷன் வரும்போது வாங்கிக்கொள்ளலாம், இப்போது கூட்டம் கொஞ்சம் குறைவாக இருக்கிறது…” என்று நினைத்து தள்ளிப்போட்டேன். ஆனால், அடுத்த ஸ்டேஷனில் அந்த சமோசாக்காரர் வரவே இல்லை! ரயில் பயணங்களில் மட்டுமே நடக்கும் அந்த க்ளாசிக் ‘வெங்காயச் சமோசா ஏமாற்றம்’ எனக்கும் நடந்தது. வெறும் 10 ரூபாய்தான், ஆனால் அதை மிஸ் செய்த அந்த நிமிடம் ஒரு சின்ன பசியோடும் ஏமாற்றத்தோடும் கடந்தது.

ஒரு டிஜிட்டல் டிடாக்ஸ் (Digital Detox)

இந்த பயணத்தின் மிகச்சிறந்த பகுதியே இதுதான். மொபைல் போனை அமேசான் பிரைமிற்கோ அல்லது யூடியூப் பார்க்கவோ பயன்படுத்தவில்லை. அத்தியாவசியமான சில கால்கள் (Calls) தவிர, போனை முற்றிலும் தள்ளி வைத்திருந்தேன். ஜன்னல் வழியே கடந்து போகும் இயற்கையையும், சுற்றியுள்ள மனிதர்களையும் வேடிக்கை பார்ப்பது மனதிற்கு அத்தனை அமைதியைத் தந்தது.

கடைசி இரண்டு மணி நேரப் போராட்டமும், கோவை ஜங்ஷனும்!

எல்லாப் பயணங்களிலும் ஆரம்பத்தில் இருக்கும் அதே எனர்ஜி கடைசி வரை இருப்பதில்லை அல்லவா? ரயில் திருப்பூர் தாண்டியபோது, உடல் கொஞ்சம் களைப்படையத் தொடங்கியது. பல மணி நேரத் தொடர் உட்கார்ந்த பயணம் என்பதால், கடைசி இரண்டு மணி நேரம் லேசான சலிப்பைத் தந்தது. உடல் ரயிலில் இருந்தாலும், மனம் அதற்குள் வீட்டிற்குள் நுழைந்து ஃபிரெஷ் ஆகி, சோபாவில் அமர்வது போல ஒரு பிரமை! எப்போது கோவை ஜங்ஷன் வரும் என்ற அந்த ஏக்கம், பயணத்தின் எதார்த்தமான ஒரு பகுதி.

வழக்கம்போல, இரவு சரியாக 9:35 மணிக்கு ரயில் கோயம்புத்தூர் ஜங்ஷன் வந்தடைந்தது. ஸ்டேஷனில் இறங்கியதும், “வீட்டுக்கு எப்படிப் போகலாம்?” என்று யோசித்தேன். ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தபோது டவுன் பஸ்கள் நின்றுகொண்டிருந்தன.

ஒருவேளை நான் டாக்ஸி அல்லது ஆட்டோ எடுத்திருந்தால், காலப்பட்டி பக்கம் இருக்கும் என் வீட்டிற்குப் போக எப்படியும் 360 ரூபாய் வரை செலவாகியிருக்கும். ஆனால், நான் கம்மியான செலவில் டவுன் பஸ்ஸிலேயே ஏறி, நிதானமாக ஜன்னல் காற்று வாங்கிக்கொண்டே பத்திரமாக வீடு வந்து சேர்ந்தேன்!

வேலைக்காகச் சென்ற பயணம்தான் என்றாலும், ஒரு அற்புதமான ‘டிராவல் பிரேக்’ ஆக இது அமைந்துவிட்டது. மனதிற்குள் ஒரு புது எனர்ஜி ரீலோட் ஆனது போல ஒரு ஃபீல்!

அடுத்த முறை பயணப்படும்போது, அந்த சமோசாவை மட்டும் நிச்சயம் மிஸ் செய்யக் கூடாது என்ற சபதத்தோடு என் பயணம் இனிதே நிறைவடைந்தது!