பயணங்கள் எப்போதும் நாம் திட்டமிட்டபடி அமைவதில்லை; ஆனால் எதிர்பாராமல் நடக்கும் சில திருப்புமுனைகளே காலத்துக்கும் நினைவில் நிற்கும் அழகிய கதைகளாக மாறுகின்றன.

அது 2007-ஆம் ஆண்டு. ஆஸ்திரேலியாவின் மெல்போர்ன் நகரில் அலுவல் சார்ந்த பணிகளை முடித்துவிட்டு, மலேசியன் ஏர்லைன்ஸ் விமானத்தில் சென்னைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். கோலாலம்பூர் சர்வதேச விமான நிலையத்தில் இறங்கி, அங்கிருந்து சென்னைக்கான இணைப்பு விமானத்தைப் (Connecting flight) பிடிக்க வேண்டும் என்பதுதான் திட்டம். ஆனால் மலேசியாவில் தரையிறங்கியதும் ஓர் எதிர்பாராத அதிர்ச்சி காத்திருந்தது—சென்னை செல்ல வேண்டிய விமானம் தொழில்நுட்பக் காரணங்களால் திடீரென ரத்து செய்யப்பட்டுவிட்டது!

ஹோட்டல் ஏற்பாடும், நீண்ட வேன் பயணமும்

திடீரெனப் பயணம் தடைபட்டதில் லேசான குழப்பமும் சலிப்பும் சூழ்ந்தாலும், மலேசியன் ஏர்லைன்ஸ் நிர்வாகம் பயணிகளுக்குச் சிறப்பான மாற்று ஏற்பாடுகளைச் செய்தது. அடுத்த விமானம் புறப்படும் வரை தங்குவதற்காக, ஷா ஆலம் (Shah Alam) பகுதியில் உள்ள பிரபல ‘கான்கார்ட்’ நட்சத்திர ஹோட்டலில் (Concorde Hotel) அனைவருக்கும் ஆடம்பர அறைகளும் உணவும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன.

விமான நிலையத்திலிருந்து ஹோட்டலுக்குச் செல்ல வேன் வசதி செய்திருந்தார்கள்; அது ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலான ஒரு நீண்ட தூரப் பயணம்.

வேனில் காணப்பட்ட மனித உலகம்

அந்நாட்களில் நான் இயல்பாகவே புதியவர்களிடம் அதிகம் பேசத் தயங்கும் சுபாவம் கொண்டவன். முன்பின் தெரியாதவர்களிடம் தேவையில்லாமல் பேசிவிடக் கூடாது, எங்கே விசித்திரமான கேள்விகள் கேட்டு சங்கடப்படுத்திவிடுவார்களோ என்ற உள்மன பயமும், தீவிர எச்சரிக்கை உணர்வும் எனக்கு எப்போதும் உண்டு. ஆனால் அந்த வேன் பயணத்திலும் ஹோட்டல் வரவேற்பறையிலும் என்னைச் சுற்றியிருந்த மனிதர்களின் முகங்களை அமைதியாகக் கவனித்தபோது, ஒரு முழு உலகமே என் கண்முன்னே விரிந்தது.

  • இரண்டு சிறு குழந்தைகளுடன் வந்த ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண்மணி, அந்தச் சுட்டிகளைச் சமாளிக்க முடியாமல் மிகுந்த பதற்றத்தோடு தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தார்.
  • இன்னொருபுறம் ஒரு வயதான தம்பதி, உலகத்தின் எந்த அவசரமும் இல்லாதது போல் அமைதியாக, சாந்தமாக அமர்ந்திருந்தார்கள்.
  • மற்றொரு புறம், தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மூதாட்டி. தனியாகப் பயணம் செய்யும் அவருக்கு இந்த விமான ரத்தும் அந்நிய தேசமும் பெரும் பயத்தைக் கொடுத்திருந்தது. என்ன செய்வதென்று புரியாமல், சக பயணிகளிடம் உதவி கேட்டுத் தன்னை வழிநடத்தும்படி பதற்றத்துடன் வேண்டிக் கொண்டிருந்தார்.

மனித வாழ்க்கையின் அத்தனை உணர்வுகளையும் மௌனமாக உள்வாங்கிக் கொண்டே ஹோட்டல் அறைக்குள் நுழைந்தேன். கான்கார்ட் ஹோட்டலின் ஆடம்பரமான அமைதி என்னை உடனடியாக ஆசுவாசப்படுத்தியது.

பஃபே விருந்தும், தமிழ் இளைஞர்களின் கதையும்

புத்துணர்ச்சி பெற்று மதிய உணவிற்காக கீழே சென்றபோது ஒரு பிரம்மாண்டமான ‘பஃபே’ (Buffet) விருந்து தயாராக இருந்தது. அரபு பாணியிலான மெனுவாக இருந்தாலும், பல உணவுகள் அச்சு அசல் நம்மூர் சுவையிலேயே அமைந்திருந்தன. குறிப்பாக இனிப்புச் சுவை கலந்த சாம்பார், சூடான ரொட்டி, சுவையான கிரேவி மற்றும் நாவில் கரையும் இனிப்பு வகைகள் பயணக் களைப்பை மொத்தமாகப் போக்கின.

அங்கே உணவு அருந்தும்போது, தற்செயலாக மூன்று தமிழ் இளைஞர்களுடன் ஒரே மேஜையில் அமர நேர்ந்தது. பேசத் தொடங்கியதும் என் தயக்கச் சுவர்கள் தானாகவே சரிந்து விழுந்தன. அவர்கள் மலேசியாவில் உழைப்பவர்கள்; குடும்பத்தைப் பார்க்கச் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவர் கிட்டத்தட்ட ஏழு ஆண்டுகள் அந்நிய மண்ணில் வியர்வை சிந்திவிட்டு, இனி வாழ்நாள் முழுவதும் குடும்பத்தோடு ஊரிலேயே தங்கிவிடலாம் என்ற பெருங்கனவோடு தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். சொந்த மண்ணை மிதிக்கப்போகும் அவர்களின் கண்களில் தெரிந்த அந்த எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி என் மனதையும் நெகிழச் செய்தது.

விமான நிலைய திரும்பல்

சாப்பிட்டு முடித்ததும் அந்த அமைதியான அறையில் இரண்டு மணி நேரம் ஆழ்ந்து உறங்கினேன். மாலை நேரத்தில் சென்னை விமானத்தைப் பிடிப்பதற்காக, மீண்டும் அதே வேன் எங்களை அழைத்துச் செல்ல வந்தது. மலேசிய மண்ணில் எனக்கு ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய வியப்பு, அங்கு தென்பட்ட இந்திய முகங்களின் எண்ணிக்கைதான். எங்களை மீண்டும் விமான நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற வேன் ஓட்டுநரே நம்மூர் முகச்சாயல் கொண்ட ஒரு இந்தியர்தான்!

ஒரு இனிய நினைவு

2007-ல் திட்டமிடப்படாமல் எனக்குக் கிடைத்த அந்தச் சிறிய மலேசிய இடைவேளை, புதிய மனிதர்களிடம் நான் கொண்டிருந்த தேவையில்லாத தயக்கத்தைக் கரைத்தது மட்டுமல்லாமல், ஒவ்வொரு மனித முகத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு ஆழமான உணர்ச்சிக் கதை ஒளிந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிய வைத்தது. இன்றும் நினைத்துப் பார்த்தாலும் மனதிற்குள் புத்துணர்ச்சி தரும் ஒரு இனிய நினைவு இது!